Celowo poczekałem ąz negatywne emocje po meczu z Pogonią opadną i po obejrzeniu kolejnego meczu, gdzie decyduje maszyna losujaca wrzucam kilka przemyseleń na temat tego co widzę od poczatku sezonu
Na ten moment wyglada to tak - Panowie Jeż, Ojrzyński, Ulatowski i wielki projekt pod tytułem „byle do 14. miejsca”
Kolejny mecz, po którym można powiedzieć: straciliśmy dwa punkty. Wcześniej 0:0 z przesłabym Radomiakiem, teraz 0:0 z grając a w 10 Pogonią. Cztery punkty wypuszczone w dwóch meczach, a przede wszystkim kolejny raz widać, że jak trzeba samemu prowadzić grę, to zaczynają się schody.
Pogoń od 23. minuty gra w dziesiątkę. U siebie. A my? 63% posiadania, 16 strzałów, 30 kontaktów w polu karnym i... 0:0. - statystycznie wygląda OK ale jak zajrzeć głębiej to zieje mizerią.
I właśnie dlatego mam problem z Leszkiem Ojrzyńskim.
Nie dlatego, że jest słabym trenerem. Wręcz przeciwnie — Ojrzyński jest bardzo dobrym trenerem do tego, żeby nie spaść. Do walki, przepychania meczów, bronienia wyniku, grania „na charakter”, zbierania punktów po 1:0 i 0:0.
Tylko że ja nie wiem, czy właśnie takiego Zagłębia chcę. Bo z Ojrzyńskim widzę przed nami bardzo konkretny scenariusz: 6–14 miejsce.
Nie spadniemy. Będzie kilka fajnych meczów. Czasem urwiemy komuś punkty. Czasem wygramy z Górnikiem czy Lechem i będzie euforia. A potem 0:0 z Radomiakiem, 0:0 z Pogonią i kolejny sezon do odhaczenia.
Średniak Ekstraklasy pełną gębą.
I można sobie mówić, że „najważniejsze są punkty”. Oczywiście. Tylko Zagłębie ma trochę większy potencjał niż coroczne liczenie, czy mamy bezpieczną przewagę nad strefą spadkową.
Mamy akademię. Mamy młodych. Mamy jeszcze przez chwilę Regułę, Orlikowskiego, Kocabę, Łyczkę, Popielca, Ligockiego, Dziewiatowskiego, Kosmalskiego, Marka. Oficjalna kadra aż się prosi o to, żeby zrobić z tych chłopaków produkt sportowy i biznesowy, a nie tylko uzupełnienie szerokiej kadry.
I tu dochodzimy do Rafała Ulatowskiego.
Bo sam pomysł polityki transferowej nie jest zły. Sprzedaliśmy Pieńkę, Szmyta, Kurminowskiego, klub zrobił ponad 2 mln euro dodatniego bilansu transferowego w sezonie 25/26.
Tylko pytanie brzmi:
co dalej?
Bo jeśli sprzedajesz młodego Polaka, to za te pieniądze powinieneś kupić zawodnika, który podnosi poziom drużyny, a nie kolejnego gościa do rotacji. I tutaj mam największy problem z tą polityką.
Przychodzą kolejni zawodnicy, a jednocześnie na ławce siedzą chłopaki, na których Zagłębie może za 2–3 lata zrobić naprawdę konkretne pieniądze.
Kerk ma 32 lata. Popielec 19.
To chyba mówi samo za siebie.
Jeżeli Kerk jest od razu wyraźnie lepszy — gra Kerk.
Ale jeżeli mamy z niego dostać trochę doświadczenia, trochę stałych fragmentów i trochę wrzutek, a Popielec ma siedzieć i patrzeć, to ja tego kompletnie nie kupuję.
Dajmy Cyprianowi grać.
Niech czasem straci piłkę. Niech popełni błąd. Niech się nauczy.
Bo za trzy lata możemy mieć z niego piłkarza albo możemy mieć kolejnego młodego, o którym będziemy mówić:
„No zdolny był, ale jakoś nigdy nie dostał prawdziwej szansy”.
To samo z przodu.
Mamy Kosmalskiego — 20 lat. Obok niego są Kosidis, Mlinarić, Szymczak i Szabó.
I ja naprawdę nie twierdzę, że Kosmalski powinien nagle z automatu dostać dziewięćdziesiąt minut w każdym meczu.
Ale dajmy mu serię meczów.
Bo co mamy do stracenia?
Kolejne 0:0?
Niech młody pogra, niech się otrzaska, niech zacznie brać odpowiedzialność. Jeżeli nie wypali — trudno. Ale przynajmniej będziemy wiedzieć.
A nie za każdym razem szukać kolejnego „gotowego” zawodnika.
Bo właśnie tak powinno wyglądać Zagłębie:
młody Polak + dobry doświadczony kozak obok niego + rozwój + sprzedaż + następny młody.
Nie:
transfer → ławka → rotacja → wypożyczenie → rozwiązanie kontraktu → następny transfer.
I jeszcze jedna rzecz.
Nie mam problemu z Ojrzyńskim jako człowiekiem czy trenerem a bardziej z jego warsztatem. Problem mam z tym, co jego zatrudnienie mówi o ambicjach klubu.
Bo zatrudniając trenera od „wyniku tu i teraz”, trzeba jednocześnie mieć plan, kto będzie rozwijał tych młodych.
A ja tego planu na razie nie widzę.
Widzę za to Zagłębie, które ma potencjał na fajny projekt, a może skończyć jako kolejny ligowy średniak z tabelą w Excelu zamiast ambicji sportowych.
I dlatego po tym 0:0 z Pogonią nie jestem wkurzony tylko na wynik.
Jestem wkurzony, bo to jest dokładnie ten mecz, który pokazuje, czym może zostać Zagłębie Ojrzyńskiego.
Dużo walki.
Dużo biegania.
Dużo „charakteru”.
I na koniec:
0:0.
A za rok znowu będziemy się cieszyć, że jesteśmy na 9. miejscu.
Ja bym jednak wolał, żebyśmy w końcu spróbowali czegoś więcej.
Popielec za Kerka. Kosmalski dostaje szansę. Kocaba już gwarantuje jakość, Dziewiatowski i reszta młodych dostają realną odpowiedzialność. Do nich dokładamy 3–4 konkretnych zawodników, którzy robią różnicę.
I budujemy drużynę, którą można sprzedać w całości jako projekt, a nie tylko pojedynczego zawodnika, kiedy akurat ktoś się zgłosi.
Bo Zagłębie nie powinno być klubem „byle nie spaść”.
Miedziowi powinni w końcu mieć jakiś plan na więcej niż 9. miejsce.